از اونجایی که من در دو مقطع راهنمایی و دبیرستان ( هر دو ) تدریس می کنم. هم با نوجوانان سر کار دارم، هم جوانان. بی رودربایسی بگم تدریس در دبیرستان خیلی برام شیرین تره تا راهنمایی. چون احساس می کنم به شاگردان دبیرستانیم خیلی نزدیکترم.

اولین روز تدریسم ( دو سه سال پیش را می گم ) وقتی برای اولین بار رفتم سر کلاس درس، بچه ها کلاسو گذاشته بودند روی سرشون. انگار نه انگار که معلمی اومده سر کلاس. بهشون سلام کردم ولی هیچ کدومشون حواسشون به من نبود. یکیشون وقتی من رو دید بهم گفت: تازه اومدی! ببین ما صندلی اضافه نداریم، برو از کلاس کناری بیار. این لیست معلم عربی دست تو چی کار می کنه؟!! ناسلامتی من نماینده کلاسم ها!!!!

گفتم: عزیزم من خود معلم عربی تون هستم. خندید و زد رو شونم و گفت: شوخی می کنی کلک. از قیافه های بچه ها معلوم بود که نمی تونند باور کنند من معلمشونم. زمزمه های زیر لبشون به گوشم می رسید که یکی به کنار دستیش می گفت: بابا این که خودش هنوز بچه ست. چطوری می خواد به ما درس بده؟!!!

خلاصه دلم می خواست لحظه ورودم به کلاس رو با لحظه خروجم از کلاس درس ببینید. بعد از اون من را به عنوان یه معلم قبول کردند و من واقعا از تدریس لذت می برم.

اواخر سال مدیر دبیرستان غیر انتفاعی که به قول خودش ریسک کرده بود که یه معلم تازه کار را به کار گرفته بود ، شخصا از من تشکر کرد و گفت نه تنها بچه ها از شما تعریف می کنند و از تدریستون راضی هستند؛ بلکه معلم های دیگه هم می گن این خانوم فلانی چی کار کرده که بچه ها اینقدر دوستش دارند. ( محض ریای اینترنتی )

خیلی از شاگردام که سال بعدش من معلمشون نبودم میومدند پیشم و درخواست کلاس خصوصی می کردند. ( اینم باز محض ریای بیشتر )

این چیزا رو برای این تعریف کردم که فکر نکنید من از اون معلم هایی هستم که فقط می خواهم یه حقوقی بگیرم و سر و ته کلاس رو جمع کنم به دو تا جمله ترجمه کردن و یه قواعدی درس دادن و تمرین حل کردن بدون تشریح و توضیح اونا.

حالا منظورم از گفتن این حرفا چیه؟ ببینید به نظرم مشکل ما اینه که جوونامون را باورنداریم. من واقعا خودمو به آب و آتیش زدم تا موفق شدم بعد از یک سال و اندی از فارغ التحصیلیم کار تدریس را شروع کنم، چون هر کی قیافه من را می دید ( که متاسفانه کمتر از سن شناسنامه ایم هم دیده می شد ) باورش نمی شد که من می تونم. من هم توان کلاس داری و علم کافی برای این کار رو دارم.

من کاملا با صحبت های استاد مخبر ( سرای اندیشه ) و عارفه و عرفان ( حدیث عشق ) موافقم. این یاد خداست که باعث آرامش انسان می شه و آرامش انسانه که باعث جوان موندنش می شه.

ولی وقتی بیشتر جوونای ما هنوز نتونستند خودشون را بشناسند، چطور می تونند خدای خودشون را بشناسند. مگر نه اینکه امام علی علیه السلام فرمودند: « من عرف نفسه فقد عرف ربّه. » هر کس خودش را بشناسد، قطعا پروردگارش را هم می شناسد.

مطمئنا اگه راه ورودی برای جوونای ما باز بشه و دل های پاکشون بتونه حقایق را اونطوری که هست و باید باشه پیدا کنه، و به جوونامون بها داده بشه، اونها را باور کنیم که بله شما هم می توانید، بالطبع خیلی از مشکلاتی که گریبانگیرشونه رفع می شه.

خلاصه اینکه به نظر من سنگ بنای آرامش دل های جوانان ما در خانواده هاشون زده می شه ، بعدشم دوستان و جامعه.

چطور می توان از جوونی که یه عمر شاهد رفتار و کردار غیر اسلامی و گاهی به ظاهر اسلامی ولی غیر اخلاقی ( تعصبات بیجایی که ساخته ذهن ناهنجار خودمونه و اون را به دین نسبت می دهیم ) خانواده یا جامعه بوده، توقع داشت که رفتار هنجاری رو از خودش نشون بده. بعضی وقتا جوونای ما می خواهند راه درست را پیدا کنند ؛ ولی متأسفانه متأسفانه رفتارهای غلط و متفاوت اطرافیانشون باعث میشه اونها به بیراهه بروند و گرفتار دوستان ناباب و ...

بیایید تلاش کنیم قبل از هر چیز حقیقت وجودی خودمون را بشناسیم و از اون به راز خلقتمون پی ببریم تا به لقاء الله که کمال مطلوب آفرینش ماست برسیم.