ادامه دو پست قبليم: دو خاطره از دو زيارت و   يک سلام عاشقانه و بي ريا

وقتي تو کربلا، حتي يک صدم خواسته هام برآورده نشد. اون چيزي که تصور داشتم تحقق نيافت، خيلي غصه دار شدم.

من نتونسته بودم اونجوري که دلم مي خواد زيارت کنم. تصور من از گودال قتلگاه، تلّ زينبيه، خيمه گاه ... فضاي معنوي که انتظارش رو داشتم...

وقتي يادش مي افتم دلم بد جوري مي گيره. اون همه اعمالي که در زيارت امام حسين عليه السلام اومده... نمي تونستم به جا بيارم... خيلي بي حال بودم ... نمي دونم بي حاليم تو کربلا رو بذارم به حساب خستگي سفر؛ سرماخوردگيم يا ...

از همون اولين لحظه اي که از خاک کربلا خارج شديم، همه وجودم پر از غم و حسرت شد. آرزوم بود يه بار ديگه برم کربلا. يه بار ديگه اونجا باشم. يه بار ديگه ضريحش رو در آغوش بگيرم. يه بار ديگه ...

ادامه مطلب...

سلام

اونايي که پست قبليم رو نخوندن لطف کنند اول اونو بخونند، بعد اين پست را که ادامه شه.

چهارده سال پيش با اون اتفاقي که تو حرم امام رضا عليه السلام برام افتاد فهميدم که معناي زيارت اين نيست که حتما دستت به ضريح امام برسه و ببوسيش. چه بسا بعضي اوقات اصرار بيش از حد براي رسيدن به ضريح و تبرک جستن به آن، باعث ارتکاب گناه و شکستن حرمت اون مکان مقدس بشه.

بعضيا براي رسيدن به ضريح مطهر ائمه معصومين عليهم السلام، تا مي تونند دست و پا له مي کنند و موجب آزار و اذيت زائران امام مي شوند. خوب اين حق الناسه.

من به چه حقي بايد براي انجام يه عمل مستحب، مرتکب فعل حرام، اون هم در محضر امام معصوم بشم!

ديگه مي دونم که اگه دور ضريح خلوت باشه، يا اينکه رسيدن به ضريح بي احترامي به ساحت مقدس امام معصوم و اذيت و آزار ديگران را به دنبال نداره، اجازه دارم برم جلو و خودم را به ضريح متبرک کنم و از همون جا با امامم صحبت کنم. در کنارش حواسم به زائراي ديگه هم باشه و به اونها هم فرصت رسيدن به ضريح را بدهم.

حالا جداي از همه اينها؛ زيارت که حتما به بوسيدن ضريح نيست. آدم بعضي ها رو تو حرم مي بينه که اصلا عين خيالشون نيست کجا هستند.

سالهاست که سخن يه بزرگوار را آويزه گوشم کردم: « وقتي وارد حرم شدي، همون جا دم در ورودي خدمت آقا عرض ادب  کن و سلام بده و بعدش اذن دخول را بخون ( از آقات اجازه ورود بخواه ) . اگه ديدي قلبت داره آتيش مي گيره، اگه دلت گرفت، اگه برا ديدن امامت بي تاب شدي، اونوقت بدون که اجازه ورود بهت دادن. »

تصورش را بکنيد رفتيد در يه خونه رو زديد، خونه ي يه عزيز، صاحب خونه در را باز کنه. جلوي ورودتون را نگيره ولي با نگاهش بهتون بفهمونه که راضي نيست پا تو خونه اش بذاريد. اون لحظه چي کار مي کنيد؟ چه حالي بهتون دست مي ده؟ همينطور بي تفاوت سرتون را مياندازيد پايين و وارد خونه مي شوید؟

یا اینکه دنبال علت نارضایتی محبوبتون می گردید. اول صاحب خونه رو راضی می کنید، بعد وارد می شوید.

چی کار می کنید؟!!

یه سلام به محضرشون؛ هر جای دنیا که باشی، اگه با تمام وجود باشه، اگه خالی از هر نوع ریا و فریب خود باشه، حتما زیارت ایشون محسوب میشه و خدمتشون تقدیم میشه.

دوست دارم الان که این پست رو می خونی، تو این ماه مبارک، تو این روز مقدس که به نام شهداست، به یاد شهدا ، به عشق آقا ، یه سلام ( از اون سلاما که آقا از شنیدنش لذت می بره ) تقدیم کنی محضر مولایت امام علی بن موسی الرضا علیه السلام.

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

شرمنده. کنترل قلم از دستم در رفت و مطلبم طولانی شد. صحبت درباره خاطره دومم که به کربلای امام حسین علیه السلام مربوطه را می ذارم برا ی پست بعدی.

ادامه دارد...

التماس دعا